ساربانا مهلتی آرام جان گم کرده ام / من در این دریای خون در گران گم کرده ام ساربانا مهلتی دارم در این جا مشكلى / رفته از دستم گلی از وی نبردم حاصلی اندر این دشت بلا رفته ز دستم نوگلی / من حسین باوفا آرام جان گم کرده ام ساربان بهر خدا یک ساعتی آهسته تر / اندر این دشت بلا گم گشته از من تاج سر یعنی یک دنیا برادر از من خونین جگر / اندر این صحرا ز جور كوفيان گم کرده ام ساربانا مهلتی تا بر سر نعش حسین / راز دل گویم ببارم خون دل از هردو عین در عزایش عالمی را پر كنم از شور و شین / من برادر در میان خاک و خون گم کرده ام مهلتی تا جستجویی اندرین صحرا کنم / در میان قتلگه من ک

وعده ای داده ای و راهی دریا شده ای / خوش به حال لب اصغر که تو سقا شده اى آب از هیبت عباسى تو مى لرزد / بى عصا آمده اى حضرت موسى شده اى به سجود آمده اى یا که عمودت زده اند / یا خجالت زده اى وه که چه زیبا شده اى یا اخا گفتى و ناگه کمرم درد گرفت / کمر خم شده را غرق تماشا شده اى منم و داغ تو و این کمر بشکسته/ تویى و ضربه اى و فرق ز هم وا شده اى سعى بسیار مکن تا که ز جا برخیزى / اندکی فکر خودت باش ببین تا شده اى مانده ام با تن پاشیده ات آخر چه کنم؟ / اى علمدار حرم مثل معما شده اى مادرت آمده یا مادر من آمده است؟ / با چنین حال به پاى چه کسى پا شده اى؟ تو و آ

شیعیان، دیگر هوای نینوا دارد حسین / روی دل با کاروان کربلا دارد حسین از حریم کعبۀ جدّش به اشکی شست دست / مروه پشت سر نهاد، اما صفا دارد حسین میبرد در کربلا هفتاد و دو ذبح عظیم / بیش ازینها حرمت کوی منا دارد حسین بس که محمل ها رود منزل به منزل با شتاب / کس نمی داند عروسی یا عزا دارد حسین رخت و دیباج حرم چون گل به تاراجش برند / تا به جایی که کفن از بوریا دارد حسین بردن اهل حرم دستور بود و سرّ غیب / ورنه این بی حرمتی ها کِی روا دارد حسین؟ سر به قاچ زین نهاده، راه پیمای عراق / می نماید خود که عهدی با خدا دارد حسین او وفای عهد را با سر کند سودا ولی / خون به دل از ک

آقا سلام

ماه محرم شروع شد.